Ilusyonadang Asyumera (Part III): Makalipas ang Dalawang Taon

[Sequel ng Ilusyonadang Asyumera (Part II) at Ilusyonadang Asyumera (Part I)]

Matagal ring naglaro sa aking haraya

na maging in a relationship ang status nating dalawa.

Sa wakas!

Ayos na sana.

'Yon nga lang, hindi tayo.

Nauna pa akong nagkaroon ng karelasyon bago pa kita nakilala.

Pero kahit pa ganoon ang status ko noon,
naisip ko pa ring posibleng magka-tayo. 

Hanggang sa nagdaan ang mga araw, linggo, buwan at taon,

nawala rin ang lahat ng ilusyon ko tungkol sa atin.

Nawala ka na sa eksena.

Masayang masaya na ako sa piling niya

at sa saya ko ay hindi na kita kailanman naiisip pa.

Syempre, joke 'yon.

Naiisip pa rin naman kita.

Paminsan-minsan.

Naalala kita kapag may nababanggit na salitang magpapaalala sa'yo.

Naaalala kita bilang ka-Isko, kaibigan at kaklase.

At hanggang doon na lang 'yon...hindi katulad noon.

Halos dalawang taon na ang nakalipas.

Akala ko hindi na kita muling iisipin pa (as in sasadyaing isipin).

Akala ko wala ka na sa aking gunita.

Akala ko limot ko na ang nakaraan natin.

Akala ko wala na ang dating pagtingin.

Subalit isang umaga,

paggising ko ay mayroong nagbago.

Isang panaginip ang nagtama sa lahat ng maling akala.

Panaginip na nagpaalala sa akin kung anong mayroon tayo noon.

IPanaginip na nagpanumbalik ng damdamin ko para sa'yo.

Ganoon katindi ang mga pangyayari sa panaginip ko

para baguhin ang lahat

at ibalik ang nakalipas.

Sa aking panaginip tayo ay magkasama.

Masayang naglalandian.

Masayang naghaharutan.

Di nagtagal ay nagbago ang aura sa paligid natin.

Tinanong kita,

"Bakit siya?". 

Tumawa ka lang.

"Ako na lang,"

sabi ko na para bang ako ang karakter ni Bea Alonzo sa One More Chance.

"Huwag na lang siya."

Pakiramdam ko ay akin ka.

Sobrang malapit tayo sa isa't isa.

Naglalandian pa rin kahit pa bumigat ang pakiramdam ko

at tila may namumuong tensyon.

"Hindi pwede 'yon," sinabi mo habang nakatawa.

Ang sakit.

Ang saya.

Nakakalito.

Nasaktan akong malamang wala akong puwang sa'yo.

Tulad dati.

Walang tayo.

Hindi pwedeng maging tayo.

Dahil sa kanya.

Sa kabila nito ako'y nasisiyahan.

Natutuwa akong makitang ang aliwalas ng iyong mukha.

Para bang ang saya-saya mo.

Nagising ako sa katotohanan.

Kailangan ko na palang bumangon at maghanda.

Kung hindi ay maleleyt ako.

Pagdating sa trabaho, online agad.

Hinanap kita sa facebook.

Nais kong masilayan ang iyong mukha.

Nakita kita.

Kasama mo siya.

Masaya kayo.

Kita ko ang mga pileges sa paligid ng iyong mga matang nakangiti,

marka ng tunay na kasiyahan
habang ikaw ay kanyang hinahalikan sa pisngi.

Paano kaya kung ako siya?

Ganyan din kaya ang masisilayan sa'yong mukha?

Paano kung tayo na lang?

Pwede kaya?

Pwede ba?

Papayag ka ba kung wala siya at kung wala rin ang aking siya?

Ganito na lang ba?

Mananatili ba akong ilusyonada?

Asyumera?

Tiyak akong hindi masasagot ang mga tanong ko.

Kung sana lang ay nababasa mo ang mga ito.

Malalaman mo kung bakit ako nananatiling

ILUSYONADANG ASYUMERA.